Valmeinier

22 augustus 2026

Doel

Mooie plekjes van 2 jaar terug bekijken die toen niet gehaald werden.

Kaarten

Overzicht

GPX bestand

Volledige trektocht

Inleiding

2 jaar terug een mooie trektocht gepland. Door vermoeidheid en slecht weer is daar niet veel van terecht gekomen.

De bedoeling is om er een rustige trektocht van te maken. De mooie vallei richting de 3 meertjes zien zonder mist. Genieten rond Lac Curtalès, Lac Rond en Lac Cornu. Col de la Névache en de meertjes er onder bekijken zoals Lac de la Madeleine. Of slapen rond Lac des Béraudes mogelijk is. Col des Béraudes bekijken en de andere kant van Col des Ceres. Die heb ik al 2 keer gezien maar telkens vanaf Lac du Grand Ban en Lac Rond. Eens piepen over Col des Rochilles zie ik ook wel zitten.

Dag 1

Vroeg moet ik niet vertrekken. Weinig stapuren voorzien. Om 16:45 begin ik er aan en 45 minuten later kom al op mijn bivakplaats aan. Een ideale plek gevonden iets boven de wandelroute.

Dag 2

Zonder wekker rond 7u wakker. Mooi weer maar de tent is nat van condenswater. Na het eten leg ik mijn tentje iets verder in de zon om toch iets droger op te kunnen bergen.

Vandaag staat de prachtige vallei op de planning. Vol zelfvertrouwen start ik. Het is de derde keer dat ik hier ben. Wel de eerste keer in deze richting zonder mist of regen. Iets voor Lac Vert ga ik linksaf. De kaart heb ik in mijn hoofd. Wat kan er fout gaan?

Eerst kom ik aan een onbekend brugje. Daarna zijn trapjes voorzien op de rotsen. Allemaal nieuw voor mij. Tot ik aan een bordje kom richting Refuge de Terre Rouge. Daar moet ik helemaal niet zijn. Zou ik toch ... Ja hoor. Aan Lac Vert moest ik rechtdoor.

Er is een klein paadje naar rechts richting de juiste route. Privé. Op de kaart loopt het dood maar er zijn geen hoogtelijnen. Door de wei kom ik wel op mijn pad denk ik.

Zo gedacht zo gedaan. Paadje loopt eerst naast een afgelegen chalet en iets verder inderdaad dood. De wei voor me staat onderwater. Geen doorkomen aan. Aan de voordeur van de chalet staat een vriendelijke dame. Waar ik heen wil? Na wat praten laat ze me rond haar woning wandelen, door haar tuin tot aan het pad waar ik wil zijn. Dit is haar buitenverblijf waar ze ieder weekend in verblijft. Klinkt leuk.

Met wat vertraging dan toch op het juiste pad. Wat volgt is een leuke wandeling door een prachtige vallei. Het stijgen blijft lastig maar de benen willen deze keer goed mee.

Om 12:30 kom ik aan de lang verwachte meertjes. In de wind is het frisjes, in de zon te warm. Hier blijft ik lang genieten. Dit is uiteindelijk ook het einde van mijn geplande route voor vandaag.

Te vroeg om al te stoppen begin ik aan de tocht van morgen. Onder Col de la Névache zet ik mijn tentje op. Aangezien ik toch alle tijd heb ik ga ik op verkenning van wat mij morgen te wachten staat. 2 jaar geleden ben ik van die col afgedaald in de sneeuw en mist. Geen idee hoe ik dat heb klaargespeeld. Het ziet er allemaal redelijk gevaarlijk uit.

Dag 3

Na het eten alles uit de rugzak, tentje opplooien omdat die als eerste in de rugzak moet.

Een 30-tal koeien komt naar me toe. In geen tijd ben ik volledig omringt door hen. Ze komen erg dicht, snuffelen aan het zakje waar mijn tent in zit. Materiaal in de rugzak stoppen lukt niet.

Met mijn wandelstokken probeer ik de beesten op afstand te houden maar hun nieuwsgierigheid is te groot. Met veel moeite kan ik alles los in de rugzak steken. Die gooi ik over 1 schouder, tent onder mijn arm en weg ben ik. Maar hoe vlugger ik stap des te vluggen volgen al die koeien.

Dan kom ik op een lumineus idee. In het verlengde van het meertje loopt een riviertje door losse stenen. Wedden dat de koeien daar niet over geraken? En ja hoor, aan de overkant kan ik eindelijk mijn rugzak deftig laden. Vertwijfeld staan de koeien mij gade te slaan.

Tijd om aan de klim richting col te beginnen. Eerst het deel dat ik gisteren al verkend heb, daarna los over rotsblokken tot net onder de col. Vanaf daar eindelijk een pad. Vermoedelijk ben ik iets te hoog op de rotsen gegaan en heb een deel van het pad gemist.

Aan de andere kant van de col herken ik de vallei maar ik wist niet meer dat er eerst een ferme afdaling volgt. Ik wandel tot aan Lac de la Madeleine om hier uitgebreid te genieten van de omgeving.

De tocht gaat verder langs Lac des Muandes waar ik 2 jaar geleden ingesneeuwd wakker geworden ben. Lac Rond passeer ik via de zuidelijke kant en loopt hier wat verloren om de route richting Lac Long te vinden. Aan dit prachtig meertje blijft ik overnachten.

Dag 4

Slecht weer afgelopen nacht. Hevig onweer. Vandaag staat Col des Béraudes op het schema. Met een bang hartje open ik mijn tent. Bij mist of regen valt mijn tocht letterlijk in het water. Er is echter geen wolkje aan de hemel te zien. Vandaag wordt het opnieuw een succes.

Afdalen is een fluitje van een cent. Stijgen tot aan Lac des Béraudes is dan weer andere koek. Anderhalf uur stevig klimmen. Hier slapen kan maar het water is melkachtig. Niet ideaal om hier met mijn pompje van te drinken.

Na een korte pauze beslis ik om verder te stijgen tot aan Col des Béraudes. Niet dat ik dat echt zie zitten. Meer dan een uur heb ik nodig, op het einde hangen er stalen kabels. Brrr.

Op de col bekijk ik eens de route die zal volgen na het eten. Ziet er niet echt veilig uit om met mijn zware rugzak af te dalen. Ik kan er dan ook niet vlug genoeg aan beginnen. Een klein uurtje later kom ik eindelijk op een veilige hoogte met deftig pad.

Zonder veel na te denken volg ik een zalig paadje en opnieuw loop ik verkeerd. Even twijfel ik om dan maar een hoek af te snijden. Gelukkig heb ik dat niet gedaan. Een zalig eenzaam stuk volgt.

Net voor Le Grand Lac een korte klim. In de diepte ligt opnieuw een prachtig meertje. In principe moet ik nu 200m afdalen om dan morgen dezelfde hoogte te stijgen. Lijkt me een beetje onzinnig. Met mijn verrekijker zie ik een bivakplaats net naast het meer. Ziet er wel leuk uit. Dan toch maar afdalen.

Dag 5

Op het einde van vandaag zal ik eindelijk eens de andere kant van Col des Ceres zien. Eerst terug stijgen richting Col de la Ponsonnière (2.613m).

Na flink wat stijgen een plat stuk via de flanken. Maar ik stap steeds verder van de col. Klopt niet. Opnieuw verkeerd aan het lopen. Gelukkig niet te ver.

Op de col is het redelijk koud door de wind. Lang blijf ik er niet. Rustig afdalen via de flanken tot aan Lac des Cerces. Het lijkt hier meer op een pretpark. Veel dagjesmensen met kinderen. Op een uurtje wandelen is hier een parking. Niet moeilijk.

Na Col des Ceres ga ik eerst op verkenning naar Col des Rochilles waar ik ook wel eens de andere kant van wilde zien. Grote teleurstelling. Er staat daar een groot gebouw, niet het verwachte vergezicht.

Bivakeren is toegelaten tussen 19:00 en 07:00. Ik ben daar natuurlijk veel te vroeg en zet er al zonder nadenken mijn tentje. Rond 18:30 komen er een paar mannen met een kleine rugzak mijn richting uit. Dagjesmensen? Nee hoor. Politie. Of ik hier al lang sta? Nee hoor! En of ik morgen op tijd weg zal zijn? Om 9:00 moet ik zeker weg zijn. Om 9u? Geen probleem. 7 uur zou misschien wel iets krapper geweest zijn.

Dag 6

Laatste dag. Mooi weer maar er hangt een soort mist in de lucht. De tocht van vandaag heb ik 3 jaar geleden al eens gedaan. Nu lukt het echt wel zonder kaart.

Ik herinner me nog dat de klim naar Pas des Griffes eerst rustig start maar op het einde pittig is. Blijkbaar heb ik betere benen dan toen. Zonder al te veel moeite sta ik boven. Ik daal wat af voordat ik pauze neem om te eten uit de koude wind.

Om naar Lac Vert te gaan moet ik opnieuw ferm klimmen. Stikt genomen moet ik daar helemaal niet zijn maar ga er toch heen. Mooi meertje. Iets verder is mijn eerste bivakplaats waar ik opnieuw wil overnachten. Voordat ik mijn tentje opzet eerst een lekkere koffie zetten in de schaduw van een boom. Het weer lijkt om te slaan.

Dag 7

De nacht was bangelijk. Storm. Meer dan 1 keer plooide mijn tentje helemaal dicht. Gelukkig zonder erg.

Mijn wekker gaat super vroeg af. Het is de eerste keer opstaan zonder uitslapen. In de gietende regen stop ik alles in mijn rugzak. In het donker gaat het richting parking. Een slokje water drinken zit er niet in. Problemen met mijn camelbak. Blijkbaar is het slangetje losgekomen.

De auto staat er nog ongeschonden. In het hokje waar ik dacht mij te kunnen verfrissen is geen water, enkel een droogtoilet. Nu enkel nog een lange rit huiswaarts met verse kledij, zonder deftig te kunnen wassen.

Evaluatie

Alles wat gepland was kunnen bezoeken of bekijken.

vorig verslag