Vercors

4 juli 2026

Doel

Naar Die vanuit het noorden

Kaart

Schermafdruk Maps 3D app

GPX bestand

Volledige trektocht

Inleiding

Vorig jaar rond getrokken op Hauts-Plateaux du Vercors, vertrokken ten zuiden van Die. Dit jaar wil ik starten ten noorden van Die.

Dag 1

Camping Les 4 saisons lag vorig jaar halverwege de trektocht. Netjes geresveerd maar de camping nooit bereikt. Dit jaar wil ik daar starten maar zonder reservering. Veel plaats heb ik toch niet nodig met mijn klein tentje.

Aangekomen in het zeer drukke Gresse en Vercors heb ik pech. Camping complet. Ook na enig aandringen, geen plaats meer. Het is blijkbaar festival weekend.

Net voor de camping stond een bordje Aiguillette Lodge. Eens kijken of ik daar terecht kan. Een vriendelijke man maar ook alles volzet. Ik leg de situatie uit, of ik mijn tentje in de tuin mag zetten? Geen probleem. De volgende ochtend een ontbijt? Ook geen probleem. De start is gered.

Avondeten benut ik in de camping, echt lekker is het niet.

Dag 2

Na een super lekker ontbijt ben ik er helemaal klaar voor. Het plan om over Le Grand Veymont (2.341m) te trekken laat ik varen. Met een zware rugzak is dit geen optie. In plaats daarvan stippel ik een route uit langs de flanken tot aan een bron waar hopelijk water te vinden is. Niemand kon dit met 100% zekerheid bevestigen, 3 liter water extra gaat mee naar boven.

Het vertrekpunt vinden valt wat tegen. Hekkens van het festival blokkeren alles. Een stukje terug en dan door een weide links van het festival.

Het stijgen gaat super goed. Na het middageten volgt een stuk op dezelfde hoogte wat altijd leuk meegenomen is. Helaas, na een kwartiertje kom ik aan een diepe uitgedroogde rivier. Geen pad te bespeuren. Wel een lange touw om af te dalen maar nergens is te zien waar ik dan terug omhoog kan klimmen. Na lang twijfelen en proberen besluit ik terug te keren en af te dalen. Na een lange omweg kom ik rond 16u terug op mijn uitgestippelde route uit. Een steile klim volgt.

Helemaal uitgeput kom ik rond 18u boven. Het wordt spannend. Is hier water te vinden? Al rond kijkend stap ik verder, zet mijn voet verkeerd en glij uit. Diepe bloedende schaafwonden op mijn linkerbeen zijn het gevolg.

Geen tijd om me daarmee bezig te houden. Water vinden is prioriteit. Tot overmaat van ramp heeft mijn GSM het begeven zodat ik geen kaart heb om die bron te vinden. Ik loop totaal verloren maar gelukkig start mijn GSM plots toch op. In geen tijd vind ik die bron. Hier ben ik uitgegleden waardoor ik die bron gewoon voorbij ben gelopen. Er is gelukkig water.

Dag 3

Einddoel vandaag is Ferme du Pas de l'Aiguille. Een weidecamping zonder luxe maar wel met water. Extra water meenemen is helemaal niet nodig.

Het uitzicht op de plateau is prachtig. Heerlijk wandelen, lekker afdalen. Het laatste stukje, net voor Mémorial du Pas de l'Aiguille, wordt het even spannend. Steil naar beneden. Daarna een lange, eerder saaie afdaling met veel te hoge temperaturen.

Iets na 14u komt ik aan de camping. Van Ferme du Pas de l'Aiguille is niet veel meer te zien. Totaal afgebrand. Men heeft wel hun best gedaan om toch open te kunnen blijven. Douche en water, meer heb ik niet nodig.

Vanaf hier prachtig uitzicht op Mont Aiguille, een tafelberg waar ik morgen naartoe ga.

Dag 4

Vandaag gaat het terug richting Pas des Bachassons, extra water is niet nodig. De voornaamste reden waarom ik de eerste dag persé tot aan die bron wilde wandelen.

Een heerlijke boswandeling tot aan Col de l'Aupet. Af en toe wel steil. Hier ben ik aan de voet van Mont Aiguille waar ik met mijn verrekijker tijdens het eten een paar groepjes klimmers kan volgen.

Na het middageten is het gedaan met de schaduw. Een gevarieerd landschap tot boven op de plateau. Mijn tentje zet ik op een andere plaats dan vorige keer. Dichtbij de route van morgen.

Dag 5

Willen of niet, vandaag moet er terug extra water mee. De kans dat ik 's avonds water vind is bijzonder klein.

Een heerlijke wandeling. Mijn pad ligt wat verzonken. Het is er stil en rustig. Na zo'n 2 uur wandelen hou ik een lange pauze. 2 ruiters passeren mij en lijken zo uit een western film te komen.

Ik zet mijn route verder. Kom een kudde schapen tegen, begeleid door 2 witte honden. Dergelijke honden doen hun werk zeer goed. De kudde begeleiden en bewaken. De procedure is gekend. Niet verder wandelen, zeker niet door de kudde. Afdalen door het gras en via een bredere weg, ver van de kudde, stap ik verder.

Plots voel ik iets aan mijn rechter bil, verlies mijn evenwicht en val recht op mijn beide benen. Als ik omkijk zie ik die 2 witte honden weglopen. Broek gescheurd, onderbroek gescheurd maar ik zie geen bloed aan mijn hand als ik er over wrijf.

Een Belgisch koppel is terug gekeerd toen ze het voorval hoorden. De vrouw vraagt of ze eens mag kijken. Ze is verpleegster zegt ze. Natuurlijk mag dat. Het is geen vleeswonde, gewoon een kras. Ze stappen verder.

Iets verder zet ik mij tegen een rots om mijn benen te bekijken. Het ziet er niet zo best uit. Met de beperkte middelen die ik mee heb verzorg ik zo goed en zo kwaad als ik kan alles. De achterkant is een ander probleem. Ik kan dat niet zien en al helemaal niet verzorgen. Ik vraag aan een voorbijganger of hij het zou zien zitten om de wonde gewoon af te plakken met een verbandje? Op die manier kan er zeker geen vuil meer in een wonde terecht komen. Tijd om verder te stappen.

Het laatste stukje moet ik met mijn stafkaart navigeren, een pad is er niet. De bron Fontaine des Bachassons ziet er totaal anders uit dan vorig jaar. Afgezet met een houten omheining en een hekje zodat schapen en andere dieren er niet aan kunnen. Er druppelt een klein beetje water uit de kraan maar de bak er onder zit bomvol. Het extra water en gewicht was in feite niet nodig geweest.

Tijd om mijn wonden te bekijken. Het verband plakt op beide benen in de wonden. Het vuilste deel van mijn verband knip ik af en de rest gaat na ontsmetten terug rond mijn been. De wonde achteraan afdekken lukt niet. Ik los het op met 2 gewone plakkers met een doekje in het midden. De komende dagen blijven de wonden afgedekt.

Dag 6

De wandeling van vandaag heb ik vorig jaar ook al gedaan. Water is er niet te vinden. De rugzak weegt opnieuw 6kg extra. Na de gekende steile helling waar het letterlijk dood gaan is, hou ik een korte pauze samen met 3 Nederlanders. Het is er gezellig, ze bieden me zelfs koffie aan maar raad hen aan om toch maar zuinig te zijn met water.

Iets voor Le Dôme kom ik aan de splitsing waar ik morgen zal afdalen. Vorig jaar sliep ik een half uurtje verder. Hoewel ik van plan was om daar terug te slapen zie ik er van af. Er zal hier ook wel plaats genoeg zijn om mijn tentje op te zetten.

Voor het slapen gaan kijk ik naar de bosbranden in de verte. De brandgeur komt tot bij mij. Al van bij mijn aankomst zijn er aan de andere kant van Die problemen.

Dag 7

Geen extra water, camelbak met een minimum aan water gevuld. Tijdens het omhoog trekken van de rugzak een voelbaar verschil.

Er moet maar liefst 1.600m gedaald worden. Het middageten kan ik op een bank opeten naast een kabbelend beekje. Ik drink zoveel mogelijk nu ik de kans heb.

Mijn uitgestippelde route gaat via een pad dat dicht gegroeid is en steil naar beneden gaat. Er staan echter bordjes die in de juiste richting gaan. Ik volg de bordjes tot beneden via een mooi bewandelbaar pad.

Om 14u ben ik zo goed als beneden. Nog 6 kilometer te gaan over een asfaltweg. De Nederlanders kom ik toevallig weer tegen. We wandelen een tijdje samen maar ze gaan veel te snel voor mij.

Aangekomen in Die is het tijd om de wonden te bekijken en te verzorgen. Een minder leuke afsluiter.

Evaluatie

Een gekende omgeving met de gekende problemen: water. Het was er iets minder warm dan vorig jaar. Het incident met de hond kon de pret niet bederven.

vorig verslag