Chimay

3 juni 2017

Doel

Verkenning van de bossen ten zuiden van Chimay.

Kaarten

57/5-662/1-262/3-457/7-8


Dag 1

10 uur. Ideaal uur om te starten. Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn nieuwe rugzak uit te testen. Een dagrugzak. Veel te klein voor een 3-daagse tocht. Afwachten. We gebruiken de parking van het ziekenhuis naast het wandelpad RAVel lijn 156, ooit een spoorweg geweest. Op de kaart had ik een andere route uitgestippeld. We verkiezen dit pad.

Verkeerd lopen zit er niet in. Al is het opletten waar we het wandelpad moeten verlaten. Daarna gaat het rustig verder door prachtige bossen tot aan de bivakplaats Bivouac du Nouveau monde waar we willen overnachten. We hadden gehoopt hier water te vinden. Niet dus. Aan de rand van de bivakplaats loopt dan nog eens een weg. Hier blijven zien we niet goed zitten.

We dalen af tot aan het beekje L'Oise, verlaten het pad en lopen door een gebogen weide tot we een ideaal plekje vinden om te overnachten. Tijdens de nacht horen we in de verte het gebalk van een reebok. Ongevaarlijk maar wel beangstigend om te horen.

We zijn er weer helemaal klaar voor.

RAVel ligne 156.

Vanaf hier trekken we de bossen in.

Bois de Macon

Een storm teveel voor deze boom.

Bivakplaats 'Aire de bivouac du Nouveau monde' Niet echt veel soeps.

Vuur maken lukte bijna.

Aan de rand van Bois de la Masure. Ideaal.

Rustige plaats naast een klein beekje.


Dag 2

Pas vertrokken en de kaart klopt al niet meer. Het zijn pas gekochte kaarten maar dateren blijkbaar van 2003. Oude kaarten dus. Dan maar door het bos zonder pad tot aan een baan. Die volgen we een paar honderd meter om dan richting Bois de la Spoitinelle te gaan.

In Bois de la Forge Gérard moeten we rond een meertje gaan maar helaas. Weer pech. Het bos is afgesloten met prikkeldraad. We vinden een gaatje en moeten opnieuw zonder pad door het bos. Aangekomen op de grote baan spieken we toch even op Google Maps om onze locatie te controleren.

Bois de Malapaire is een mooi bos. Puur genieten. Gevolgd door een lange rechte asfaltbaan. Gelukkig zonder verkeer. De uitgestippelde route liep door Bois de la Poillette. Niet dus. Alles afgesloten. Op de koop toe begint het hevig te regenen. Bois de Seloignes is dan weer wel toegankelijk.

We komen eerst aan een open vlakte om dan terug het bos in te duiken. Blijkbaar een populair pad voor paarden. Wat op de kaart eenvoudig leek is in werkelijkheid een totaal ander verhaal. Voor de zoveelste keer zijn we de weg kwijt. In de verte zien we een open vlakte met wat op een oud kerkhof lijkt. Gelukkig is het een nieuw aangelegd stukje bos.

Google Maps moet ons opnieuw op het rechte pad krijgen, los door het bos, de helling af. Waneer we Bois de Forges achter ons laten zien we enkele herten wegrennen. Onze slaapplaats is iets verder, midden in het bos. Water is er niet te vinden maar gelukkig hadden we dat voorzien.

Tijdens de nacht horen opnieuw het gebalk van een reebok. Dit keer erg dicht. We horen hem hevig op de grond stampen. Nog altijd ongevaarlijk?

Nog maar pas vertrokken en we staan al voor een steile helling.

Nieuwe kaarten gekocht voor deze tocht en toch loopt het weer verkeerd af.

Na een kort stukje door het bos komen we terug waar we moeten zijn. Blijkbaar zaten we eventjes in Frankrijk.

Oude vervallen hoeve waar nog iemand woont.

Weer van dat. Bos afgesloten. Hier mogen we niet zijn.

Bois de la Forge Gérard.

Het is al behoorlijk warm geworden om te wandelen.

Blijkbaar te warm. Een hevige regenbui van amper 10 minuten. Gelukkig hebben we de nodige kledij mee.

Op de volgende slaapplaats verwachten we geen water te vinden. Tijd om een voorraad in te slaan.

Bois de Chimay. Weg kwijt. Van ver zag dit er uit als een kerkhof. Brrrr.

Bois de Forges.

In de verte moeder en kind die vlug weglopen.

Prachtig bos, maar geen water. Gelukkig hebben we dit voorzien.


Dag 3

Het duurt even voordat we het pad vinden naar Bourlers. Een kaarsrecht smal bospad. Verkeerd lopen zit er niet meer in. Een stukje oude spoorweg leidt ons naar Forges waar het ook even dreigt mis te gaan. Iets voor Chimay kijken we nog eens rond op de bivakplaats Les Crayats. Hier zouden we wel willen slapen. Geen water maar iets verder wel een riviertje.

In Chimay genieten we eerst nog van een lekere maaltijd voordat we huiswaarts gaan.

Niet altijd even duidelijk welk pad we moeten volgen.

Leuk bospad recht naar Bourlers.

Vanaf hier geen bos meer.

Snikheet. Tijd om van kledij te wisselen en alle afval in een vuilnisbak achter te laten.

Laatste stukje.

Veel volk komt hier niet langs.

Bivouac de la Taille des Sarts. Op het internet staat wel Les Crayats.

Tot de laatste meters blijven het leuke paadjes.

De auto staat er gelukkig ook nog.

Dat zal smaken.


Evaluatie

De rugzak is goed bevonden maar wel te klein voor een 3-daagse. Ook mijn camelbak heb ik voor de eerste keer meegenomen. Een echte aanrader. De tocht was super leuk. Het was een tijdje geleden maar de tweede dag was er één van vooral veel verkeerd lopen of de weg kwijt zijn. Altijd spannend.